اسلایدر

بلاگ

پهلوان شنبه 4 تیر 1390 05:58 ق.ظ
Main news image
فضاپیمای وویجر1، و شریکش، وویجر2، به کرانه‌ی حباب حفاظتی خورشید نزدیک می‌شوند.

فضاپیما آرامش غیرمنتظره‌ای را در مرز حباب خورشید یافت.

جئوف برومفیل

در فاصله‌ی هفده و نیم میلیارد کیلومتری از زمین، یعنی دورترین جایی‌که انسان به آن دست یافته، به نظر می‌رسد کرانه‌ی فضای بین ستاره‌ای باشد.

فضا پیمای وویجر1 در محدوده‌ی «غلاف‌خورشیدی»، جایی‌که جریانی از ذرات خورشید با گازهای کهکشان برخورد می‌کنند، قرار دارد. برخلاف انتظار دانشمندان از یک کرانه‌ی تیز و خشن، به نظر می‌رسد مرز بین‌ستاره‌ای مکانی ملایم باشد، که بادهای خورشیدی با ذرات خارج‌منظومه‌ای ترکیب می‌شوند.

استیماتوس کریمیگیس، فیزیک‌دان آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز در لائورل، مریلند، می‌گوید: «ما در این ناحیه‌ی درهم‌وبرهم هستیم، جایی‌که هنوز خورشید بر آن تاثیر اندکی دارد.» «مطمئناً آن‌طور که فکر می‌کردیم نیست.»

یافته‌های جدید، که هفته گذشته در نشریه نیچر توسط کریمیگیس و همکارانش گزارش شد، آخرین اخبار از سفر طولانی فضاپیما است . پس از پرتاب سال 1977، وویجر1 در سال 1979 در سفرش از کنار سیاره مشتری گذشت و از آتشفشان‌های فعال در قمر آیو عکس گرفت. سال بعد، وجود سه قمر جدید را که به گرد زحل [کیوان] می‌چرخیدند، تایید کرد. در یکی از آخرین عکس‌هایش، که در سال 1990 رسید، زمین به صورت لکه‌ای کوچک که در پرتوهای رنگین‌کمانی خورشید شناور است، ظاهر شد.

برخورد با ناشناخته


بعد از آن، دانشمندان ناسا شش تا از ده تجهیزات وویجر را خاموش کردند، و اکنون آن‌قدر دور است که انتقال داده‌ها به زمین بیشتر از 16 ساعت طول می‌کشد. با این‌حال وویجر به کار خود ادامه می‌دهد. در حال حاضر در خارج خورشیدکره، حبابی از فضا که با بادهای خورشیدی پر شده است، سیر می‌کند. در پایان سال 2004، وویجر1 به ناحیه‌ای رسید موسوم به «شوک پایانی»، مرزی که در آن اثر بادهای خورشیدی روبه‌کاهش می‌گذارد. و در آن سال پژوهش‌گران انتظار داشتند که به مرز دیگری برسد – مرزی که در آن بادهای خورشیدی به طور شدیدی جهت‌شان معکوس می‌شود، و ابتدای فضای بین‌ستاره‌ای را مخابره کند.


وویجر 1


کریمیگیس می‌گوید در عوض اندازه‌گیری‌های ذرات باردار کم‌انرژی نشان می‌دهد که سرعت باد خورشیدی به تدریج به صفر رسیده و با گازهای بین‌ستاره‌ای ترکیب می‌شود. نظریه‌ها در پیش‌بینی این محیط ترکیبی جوابی ندارند، و کریمیگیس می‌گوید در حقیقت ممکن است که این همان فضای بین‌ستاره‌ای باشد. او می‌گوید: «ممکن است با آن مواجه شده باشیم و آن را نشناخته باشیم، زیرا هیچ‌کس طرحی که آنچه را می‌بینیم تشریح کند ندارد.»

ادوارد استون، سرپرست علمی پروژه وویجر در موسسه‌ی فن‌آوری کالیفرنیا در پاسادینا می‌گوید که ممکن است وزش گازهای روانه‌شده از فضا بین‌ستاره‌ای برای ما که نزدیک خورشید هستیم بی‌اهمیت باشد، اما جزئیات آن مهم است. خورشید در حال حاضر از میان خرده پسماندهای چندین ابرنواختر نزدیک خود می‌گذرد. او می‌گوید که جریان‌های ذرات و میدان‌های مغناطیسی تولید شده توسط ستاره‌ی‌مان ما را از بعضی تابش‌های بین‌ستاره‌ای ناشی از انفجارها محافظت می‌کند. «اندازه‌ی این حباب مهم است.» بایستی وویجر بتواند در سال‌های پیش‌رو جواب سوال‌های بیشتری را پیدا کند. کریمیگیس می‌گوید، سوخت پلاتینیوم فضاپیما به آن اجازه خواهد داد که حداقل تا سال 2020 به آرامی کار کند، و «ما به جمع‌آوری دادها خواهیم پرداخت.» حتی بعد از اینکه سیگنال محو شود، سفر فضاپیما ادامه خواهد داشت؛ فضاپیما می‌بایست تا 40000 سال دیگر از صورت فلکی زرافه عبور کند.

خبر مرتبط (تیر ماه 1384)

News Story Origin and Copyright:
EPFL
http://www.nature.com

Original news release:

http://www.nature.com/news/2011/110615/full/news.2011.370.htm

 

نظرات

ارسال نظر

نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

ما را از نظرات خود مطلع نماییدتماس با ما

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات